
'In het hedendaagse voetbal verdwijnen speelse elementen als vanzelf naar de achtergrond', aldus Süleyman Öztürk.
Vroeger had je spelers die boven de tactiek uitstegen. Spelers die zich niet wilden verstoppen in het systeem. De meeste dribbelaars waren artiesten die zich het liefst zo min mogelijk bezighielden met verdedigen. Ze stonden op het veld om onverwachte dingen te doen, om iets te doen wat op de tribunes niemand had zien aankomen.
Dit type speler is langzaam aan het vervagen, ze worden als het ware uitgegumd door het moderne voetbal. Alles is om controle gaan draaien en daardoor is de artistieke vrijheid in het gedrang gekomen. Iemand als Noa Lang, om het dicht bij huis te houden, leeft van zijn dribbel, maar is ook de eerste naar wie wordt gewezen als het elders op het veld misgaat.